Auteur: jansscotland

Ik zit even in de lappenmand, herstellende van een duikeling met de fiets op weg naar huis nadat ik mijn spieren had gefijn tuned in de sportschool. Niets ernstig hoor, alleen de spieren van mijn linker schouder hebben de klap opgevangen. Er bleek niets gebroken of gescheurd te zijn. Alleen ik kon mijn linker arm niet meer optillen vanwege de trauma in mijn schouder. Daarna kwam er nog een trauma bij in mijn rechter (versleten) knie. Nu een week later gaat het weer de goede kant op. Na een tweede check gisteren bij de huisarts ben ik nu alleen gefocust op volledig herstel, zodat ik zo snel mogelijk weer kan gaan golfen, fietsen en me tevens fit maken voor onze vakantie in Georgië eind juli.

Het is weer goed om thuis te zijn. Het is mooi om de love of your live in de armen te kunnen sluiten. Het is weer heerlijk om een rondje te gaan golfen of om de tuin op te knappen en andere zaken te regelen. Maar het is ook heel goed om de 4 weken in BONNIE SCOTLAND te analyseren aan de hand van de vele bonnen die ik mee terug gebracht heb. Ik blijf een boekhouder. De meer dan duizend foto,s moet ik nog nader inspecteren. We hebben in die vier weken 2000 km afgelegd. We hebben 40 whisky gerelateerde entiteiten bezocht. 16 nachten hebben we in de tent geslapen, waarvan 8 op een echte camping. Maar wat niet te beschrijven valt is de beleving van een fantastische afdaling met volle bepakking na een loodzware klim. Snelheden van tegen de 75 km/u was zeker geen uitzondering. Het gegeven dat je ook door gebieden rijd waar schapen en koeien grazen en midden op de weg kunnen staan. De cattle grids. De vele hekken die je open en dicht moet doen. Het allermooiste is het ontmoeten van de heel veel onbekende mensen, zoals de b&b eigenaren, sommige mensen op een camping die ook een verhaal te vertellen hebben, de eigenaresse van de camping bij Annan die £ 5,– terug gaf als donatie met ook een verhaal over kanker. En zo kan ik wel doorgaan, maar dat doe ik. De volgende keer. Nu nog wat impressies die boekdelen schrijven. 

Zaterdag 3 juni. Wat een ergernis om bij de ferry te komen gisteren. Buiten de Newcastle rand gemeenten valt het al niet mee, maar dan weet je in elk geval nog welke richting je heen moet. Google maps geeft je op de fiets de meest fantastische routes aan van snelweg tot karrespoor. We hadden afgesproken dat we de snelweg zouden vermijden en daardoor kwamen we regelmatig in situaties terecht waardoor we de weg/richting helemaal kwijt waren. Daardoor hebben we 2 keer zoveel km’s gemaakt dan volgens google maps zou moeten en doen we er 4 uren over ipv 2 uur. Het inchecken ging vrij vlot. Ik hoefde alleen het mailtje te laten lezen op mijn Samsung en de vrouw achter het loket kon aan de slag met het uitprinten van de diverse kaartjes. Ik bestelde er in elk geval het ontbijt er nog bij. Eenmaal op de boot en de fietsen vast  gesjort te hebben konden we ons gaan douchen en omkleden. Vervolgens het thuisfront laten weten dat we op de boot zaten en dus niet hebben gemist. Gerard ging daarna nog even rusten rn ik ging naar het dek. Eenmaal op een stoel gezeten viel ook ik ondanks de herrie van de vele passagiers in slaap. Voordat ik naar het dek was gelopen had ik nog even gereserveerd voor het dinerbuffet. Dat was pas om 20:30 uur. Zodoende hadden we tijd genoeg om even een pilsje te pakken en te luisteren naar het zingen van diverse artiesten. Het buffet aan boord is erg gevarieerd en voor elk wat wils, van vissticks tot kreeft, diverse vlees soorten, gevarieerd rijst, gevarieerde bereiding van aardappelen etc etc etc te veel om op te noemen. We hebben ons dan ook flink laten gelden. Gerard zei dat hij nog een keer langs het buffet ging en kwam terug met een frietje mayonaise en twee toetjes, aardbei en chocolade mouse. De rest van de avond hebben we genoten van een paar pilsjes en de zang van een troubadour die Ierse liederen zong a la the Dubliners en liedjes jaren 60 en 70. Voor ons gevoel gingen we pas om 12 uur naar bed maar in werkelijkheid was het 01:00 uur. We werden pas om 07:45 wakker. Gerard zei, dan slaan we het ontbijt maar over, waarop ik hem vertelde dat er al voor betaald was. Na het ontbijt reste ons niets anders dan voor de laatste keer de tassen goed in te pakken en naar de fietsen te gaan. Om even voor 10:00 uur stapten we van de boot en waren door de douane heen en stonden we weer op Nederlandse bodem.  We hebben samen een prachtig mooi avontuur beleeft, veel gezien, veel gedaan, veel afgezien, gelachen, veel whisky geroken en geproefd en vooral heel veel mooie mensen ontmoet. Ik dank u allen ook namens Gerard voor het volgen van de site, via facebook en/of linkedIn. De site wordt NIET eerder gesloten dan in het najaar. Er komen nog berichten op maar niet meer dagelijks. Zo tot ziens. Dag.

Vrijdag 2 juni. Gisteren middag hebben we niet veel gedaan om de benen te sparen voor de laatste etappe. Tijdens het ontbijt hadden we van een van de medewerksters gehoord dat het eetcafe om 16:30 dicht gaat. En dat kan ik me ook wel voorstellen, het is er een constante stroom van komende en gaande mensen. Bij mooie dagen staat men zelfs tot buiten in de rij! Wij vroegen ons dan ook af wat doen we dan vanavond voor eten. Tijdens onze strandwandeling kwamen we de landlady tegen die de hond aan het uitlaten was op het strand, en vroegen haar wat de mogelijkheden waren. Het was geen enkel probleem als we rond 18:00 uur aan het keukenraam zouden kloppen deed ze de deur weer open voor ons. En zo kwamen we toch aan ons avond eten. Er speelde zich ook nog iets anders af in het cafe. De man van Kate, Duncan vecht al 3 jaar tegen de aanleg van een dagbouw mijn voor steenkool in de mooie natuur en duinen van Cresswell en hij heeft het al zo ver gebracht dat het rechtzaak is geworden. Gisteren was de eerste dag van de zitting en er volgen er nog 12. Vanwegen deze zaak logeerde er ook nog een advocaat en een post master law student in bij Kate en Duncan en zij kwamen pas terug van de eerste dat toen wij aan het eten waren. Duncan is zelf zeer positief over de uiteindelijke beslissing. Het maakte ook deze avond toch weer gezellig, we zijn tot 22:00 uur blijven hangen. Van Dubcan nsmen we alvast afscheid want die zouden we niet meer zien aangezien ze weer vroeg op pad moesten voor de tweede zittingsdag. Kate zouden we nog zien tijdens het ontbijt. En zo geschiede. ‘S-morgens vroeg was het begonnen met regenen, niet hard maar je word er wel nat van, ik hoorde het tik tik tik tik op het zeildoek van de tent in vroege uurtjes en het hield niet meer op. Om ons te wassen in de toilet bij Kate namen we alleen het hoogst noodzakelijke mee. De rest lieten we in de tent achter want het is droog in de tent. Bij binnenkomst in het cafe, waar het niet druk was vanwege het druilerige weer, vroeg Kate of ik me wilde douchen en dat wilde ik zeer zeker voor Gerard hoefde het niet zo. Daarna voelde ik me weer fris en fruitig. Het wild camperen is leuk maar heeft zo ook zijn nadelen. Na het ontbijt gingen we terug naar de tent om deze af te breken en alles weer fatsoenlijk te verpakken en op de fietsen te laden. Het campeer plekje hebben we weer schoon achter ons gelaten. Nog even bij Kate langs om te bedanken voor de goede zorgen en om 10:00 uur waren we op pad richting North Shields. Volgens de kaart en google earth niet meet dan 23 mile, 35 km en we zouden er 2 uur over doen. Het zijn er 55 km geworden en 4 uren. Het eerste uur ging goed maar toen we eenmaal in de bewoonde wereld kwamen was er aan alle systemen geen touw aan vast te knopen. We zaten constant van de lijn af die google earth ons had gegeven. We hebben weer op de meest bizarre paden gefietst. Ons geluk was de tijd die we hadden. Om 14:00 uur waren we dan uiteindelijk bij de docks uitgekomen. Even douchen op de boot , het thuisfront bellen dat we op de boot zitten en om 17:00 uur voer de boot uit.

Donderdag 1juni. Door het grote aantal km’s en het relatieve late tijdstip gisteren begon ik een beetje knorrig te worden. Met andere woorden, ik had het voor die dag wel gehad. Zoals ik gisteren vertelde zijn veel caravan parken inderdaad alleen voor stacaravans die je kunt huren en of kopen en niet voor tenten. De enige optie die we namen is dat we richting Newcastle bleven rijden. Op een gegeven moment reden we langs een cafe, The Drift Cafe en het bleek volgens een bordje aan de buitenkant gesloten te zijn. Closed. Gerard zag dat bordje en reed door. Ik had zelf nog een paar mensen zien zitten en ging vragen of ze werkelijk gesloten waren. Een heer deed de deur open, en ik vroeg hem of het nog open of dicht was. Het was inderdaad dicht maar wij mochten toch binnen komen en we konden nog te eten krijgen. Gerard was doorgereden en ik riep hem zo hard als ik kon maar dat hielp niet. Dan maar op hem wachten tot hij terug keerde, wat hij deed. We kregen te eten en te drinken zodat de inwendige mens weer gesterkt was. Maar nu nog een slaapplaats vinden ook daarin werden we geholpen door Kate Lawrence and husband. Zij wezen ons op een perfect plaatsje midden in de duinen nog geen 50 meter van het strand af. Met andere woorden, we sliepen rough. Het was ook fijn dat we het cafe tot 22:00 uur als ons huiskamer konden beschouwen. Na het betalen van de rekening kregen we £ 10,– terug voor het fonds. Mooi hè.  Na tienen hebben we in het schemer de tent opgezet hetgeen met de inmiddels opgedane ervaring zo stond. Waar wij stonden met de tent stonden nog meer rough kampeerders.  In de vroege ochtend van 05:00 uur hoorde ik geritsel, Gerard ging eruit, ik dacht die gaat een duik nemen in zee, maar nee. Hij maakte een mooie video van de vroege ochtend en dook daarna weer zijn slaapzak in. Om 08:00 uur rolde we uit de slaapzak en gingen even naar strand. The Drift Café was om 08:30 geopend voor het ontbijt. We gingen vandaag niet fietsen en trokken normale mensen kleren aan. Tevens hebben we afgesproken dat we de tent ook de laatste nacht hier zouden laten staat.  Daarmee hebben we toch 13 keer in de tent doorgebracht waarvan 6 niet op een camping. Een mooi resultaat denk ik. In de ochtend hebben we een mooie rotswandeling langs de zee gemaakt om met lunchtijd weer in The Drift Cafe binnen te vallen. Na de lunch hebben we niet veel meer gedaan dan een beetje geluierd in de zon. Gerard sliep nog wat in de tent. Nu zitten we weer in het cafe om te eten. Het vervolg komt morgen weer. Tot morgen.

Woensdag 31 mei. Ik was nog niet klaar met gisteren. Na het verlaten van dedestilleerderij was de oorspronkelijke bedoeling om Berwick-upon-Tweed te bereiken. Voor de duidelijkheid had ik gevraagd voor de richting bij een medewerker van de destilleerderij. We moesten richting Gifford. Gifford hebben we inderdaad gehaald en daar ook onze lunch genuttigd. Daarna kwamen we bij een splitsing en namen we zoals wel vaker de verkeerde afslag bleek achteraf. Wat een weg was dat zeg, dwars door de Lammermuir hills, geen mens, huis of andere wegen te bekennen voor meer dan 3 uur dan een zinnige persoon met een auto. Stijgings percentages van 17% kwamen veelvuldig voor en niet voor een korte klim maar lang, zeer lang. De eerlijkheid gebied me te vertellen dat we beide ook met de fiets aan de hand de benenwagen hebben genomen. Onze fietsen begonnen te klagen, piepen en kraken. Maar uiteindelijk kwamen we de hills uit en kwamen in Duns uit. Het was inmiddels zo laat en we waren zo moe dat we niet verder gingen. Nu nog slaapplaats vinden in een dorp met 1 hotel die volgeboekt was. Maar gelukkig voor ons was er ook 1 b&b en die had nog een kamer vrij. In het dorp zijn we naar twee bars geweest. Daar ontmoette we George die alles van voetbal kon vertellen en Kevin die erg dronken was en nog nooit in Amsterdam was geweest. Tussen door nog en frietje en naar bed. Ontbijt werd geserveerd om 08:30 uur. Van de eigenaresse van de b&b kregen we £ 5,– voor het fonds. Het plan voor vandaag was om af te dalen naar een camping bij Hauxly, 40 km voor Newcastle. De rit die oorspronkelijk uit de hoed kwam zou niet langer duren dan 6 uren. Maar ja, je kent ons onder tussen. Het moest weer anders. Aan de zon stand/schaduw zag ik dat we verkeerd reden. We reden met een grote boog richting Berwick. Maar voordat je Berwick bereikt passeren we de grens tussen Schotland en Engeland. Bye bye bonnie Schotland, see you later. Berwick, oude hoofdstad van schotland, maar na de laatste oorlog van 1746 geannexeerd door Engeland, ligt aan de kust, vervolgens terug de binnenlanden in richting Wooler van Wooler naar Alnwick en van Alnwick naar een plek langs de kust. Want er is geen camping in de buurt en dus wordt het weer rough camperen. Al met al hebben we meer dan 110 km afgelegd. Wat een dag. Nog steeds geen vlakke stukken weg gezien. En dan het zoeken naar eten, maar dat vertel ik morgen. Tot morgen

Dinsdag 30 mei. Vandaag is speciaal omdat we een bezoek brengen aan de laatste destilleerderij van onze tocht. Maar laten we bij het begin van de dag beginnen. We moesten ten slotte het hotel/b&b verlaten en dat betekende iets eerder opstaan om de tassen weer te vullen en zodanig in te pakken dat de gewichten goed verdeeld kunnen worden op de fiets. Voor het ontbijt hadden we het gebruikelijke volledig schots ontbijt. Bij de afrekening gaf de eigenaar ons £ 30,– voor het fonds mee en vond het fantastisch wat we gedaan hadden en doen. Na een hartelijke afscheid moesten we Edinburgh zie uit te komen en dat valt niet altijd mee in een stad dat niet de jouwe is. Maar het ons uiteindelijk gelukt. Trouwens de weg naar de destilleerderij ging ook niet over rozen maar over een oud spoor. Ook kwamen nog langs een gigantische opslagplaats voor barley en andere graansoorten die gebruikt worden in de whisky industrie. Met een half uur vertraging, door verkeerd rijden en een versleten fiets, kwamen we aan bij de Glenkinchie Distillery.  Ook deze behoort toe aan het conglomeraat DIAGIO, en valt onder de “classic malts selection”. De destilleederij begint met bowling baan. Achteraan heb je het bezoekers centrum. Bij binnenkomst was het absoluut niet druk. Een vriendelijke vrouw lachte naar ons en vroeg waarmee ze ons kon helpen. Ik gaf haar de pasjes “the friends of the classic malts” waardoor we een gratis rondleiding konden krijgen. Tevens gaf haar de bekende brief waarin ik uitleg wat we proberen te doen. Ze was erg onder de indruk en gaf me bij het weg gaan een persoonlijke donatie. Bij Glenkinchie hebben ze hele mooie maquette gemaakt van  de gehele productie lijn voor het maken van whisky. Erg mooi om te zien. Daarna kregen we de tour en nosing and tasting. Ook hier mochten er geen foto’s gemaakt worden van de productie onderdelen. Ook hier zijn ze op details weer anders dan andere destilleerderijen. Een voorbeeld is dat bij Glenkinchie washstill maar tot een 20% alcohol destilleerd wordt. Al met al was het een geslaagde rondleiding. Tevens moesten wij nog op de foto voor facebook. Bij ons vertrek regende het een beetje en daar hebben we regenkleding voor en wij weer op pad, nu richting Berwick- upon-Tweed. Die hebben we echter nooit gehaald maar zijn gestrand in Duns. Hoe dat vertel ik je morgen wel. Voor nu tot morgen.   

Maandag 29 mei. Vandaag hadden we onze eerste rustdag. De benen waren behoorlijk verzuurd na al de voorbije weken elke dag fietsen en ook nog vaak tegen de klippen op. Tevens is het nog maar 160 km naar Newcastle. Dat moet voor ons een eitje zijn in 4 dagen tijd, als het midden blad maar mee wil werken en er geen al te zware beklimmingen meer komen om de fiets te ontzien. Want aankomen zal de fiets. Vannochtend eerste werk was de DFDS SEAWAYS bellen om er voor te zorgen dat we op de boot konden aanstaande vrijdag. Het liep allemaal voorspoedig en binnen een half uur was het geregeld. Daarna was het tijd voor het ontbijt. Deze werd geserveerd tussen 08:30 en 09:30. Om op krachten te komen namen we beide een vol schots ontbijt bestaande uit: gebakken ei, bacon, worstjes, haggis, black pudding (gebakken bloedworst) witte bonen in tomatensaus en slice (soort van gehakt) en natuurlijk toast. We hadden afgesproken dat we de rustdag zouden gaan gebruiken om Edinburgh een beetje te leren kennen en met de buslijn 11 konden we er komen. Bij George Street zijn we uitgestapt om te voet verder te gaan. We liepen zo tegen het Scott monument aan. Bij het horen van de doedelzak was het plaatje al compleet. Langs Princes Street via de National Gallery of Scotland liepen we de High Street, ofwel de Royal Mile, op richting Edinburg Castle. Maar lieve mensen wat een drukte. Massa’s mensen vanuit alle windstreken op aarde liepen er rond. We hebben zeker een uur in de rij moeten staan om een entree kaartje te kunnen kopen. Het bezichtigen van het kasteel met al zijn tentoonstellingen en niet te vergeten het uitzicht wat je vanaf de kantelen hebt is zeer de moeite waard. De beroemde 13:00 o’clock gunshot hadden we met een halve minuut gemist. Gerard rook de kruitdampen nog toen we uit een tentoonstelling kwamen. We zijn nog even naar het hoogste toegankelijke punt gelopen voor het uitzicht. Terug op de Royal Mile zijn we de diverse winkels ingedoken. Op de Royal Mile heb je ook de The Scotch Whisky Experience. Dat was ook mijn grootste doel voor Edinburgh. Ik liet aan de ingang, het was er razend druk, de brief zien van ons doel. We werden vervolgens ontvangen door Julie Trevisan Hunter, Head of Marketing, die ons een hele mooie rondleiding gaf. Wat je daar ziet is onbeschrijfelijk. Als whisky liefhebber kijk je je ogen uit. Je voelt je als Sjakie in de chocolade fabriek? Ze hebben daar de grootste collectie whisky staan en speciale uitgaven. Fantastisch was het, na de rondleiding en Julie bedankt te hebben zijn we even blijven hangen om een whisky te proeven. We hoefde deze dag toch niet te rijden. Terug op straat hebben  we hier en daar wat gegeten en gedronken, winkels bezocht en zijn vervolgens weer met de bus naar onze b&b gegaan om te bellen met het thuisfront en te gaan slapen. Tot morgen.

Zondag 28 mei. We waren gisteren aangeland in een prachtig estate van John en Barbara Weir waar we hebben geslapen in hun aangebouwde lodge. Na het ontbijt, wat we zelf konden klaarmaken in de keuken van boodschappen die we de avond van te voren hadden gekocht bij de co-op, gingen we inpakken. De fietsen hadden ook een slaapplaats in de garage. De fietsen opladen was onder tussen zo routine geworden dat we snel weer klaar stonden om te vertrekken van deze aardige mensen. Na een aantal gegevens te hebben uitgewisseld en foto’s gemaakt te hebben met elkaars i-pad/i-phone waren we weer op weg. Deze keer naar de Tullibardine Distillery. Barbara Weir had mij de weg uitgelegd er naartoe. Maar ik moest zonodig weer verkeerd rijden. Bij navraag aan een automobilist keerden we weer om naar de rotonde waar ik de verkeerde afslag had genomen. Deze km’s voerde ons langs de onmetelijke greens van Gleneagles, venue of the Rider Cup in 2014. Onderweg werden we ingehaald door een dame op een racefiets en aan haar nogmaals gevraagd ter bevestiging of we goed zaten voor de destilleerderij. Met haar bevestiging reden we vrolijk verder en kwamen we uit bij Tullibardine. Een mooie geschiedenis met heel veel up en downs. Het was een brouwerij vanaf 1488 en werd pas een destilleerderij in 1940. Het is een kleine compacte destilleerderij en produceren het hele jaar door behalve 2 weken in de zomer en 2 weken met kerst. We kregen twee flesjes water mee voor onderweg en een duwtje in de goede richting voor Dunfermline. Maar ja, als je Dunfermline naderd dan weet je ook dat je zeker de hooglanden verlaten hebt. Voor mijn fiets is dat zeker een goede zaak want het midden blad aan de voorkant is volgens Gerard versleten. Ik kan mijn krachten er niet meer op kwijt zonder dat de ketting overslaat. Goed, Dunfermline verlaten en op naar firth of forth bridge om naar Edinburgh te geraken. Nou dat viel niet mee. We reden aan de goede kant van de weg staan we in eens voor een hek. Blijkt die kant afgesloten te zijn. Gerard laat zich niet zomaar afschrikken en opend het hek. We hadden de hele brug voor ons zelf. Met een een onbelemmerd uitzicht op de railway bridge. En dan komt de andere kant en zit ook daar een hek. Deze gaat niet open. Gelukkig zat er een klein poortje in een hek waar we doorheen konden. Eerst wat bananen opgegeten om de kar van Gerard wat lichter te maken en we vonden fietsroute 1 om te volgen richting Edinburgh. Na nog een aantal km’s gereden te hebben dachten we een steak te gaan eten maar dan hadden we 1,5 uur moeten wachten voor een tafel. Niet dus. Na nog een aantal km’s zagen we een leuk uitziende eetgelegenheid. Het was er dan ook gezellig druk. Het was voor de eerste keer dat Gerard zijn bord niet leeg kon eten, zoveel als het was. Ik had haggis, neaps and mash. Voor de zoveelste keer was het zoeken naar een slaapplaats een plaag, zelfs in het stedelijke gebied van Edinburgh. Maar zoals altijd vinden we wel iets. Morgen nemen we een rustdag omdat we nog maar 160 km van Newcastle afzitten en Edinburgh een hele mooie stad is. Tot morgen.

Zaterdag 27 mei.  We hadden een mooie camping aan de zuidkant van Pitlochry. We hadden gisteren avond ook niet de fut meer om naar Pitlochry te gaan. We stonden op om 08:00 uur. De zon scheen volop. Prachtig om een dag mee te beginnen. Na het ontbijt en het opruimen van de bagage gingen we op pad. Het was de bedoeling om de Edradour Distillery te bezoeken. Alleen om er te komen moet je terug naar Pitlochry centrum en dat was ik vergeten. Dus kwamen we uit op de snelweg. Dit viel helemaal niet goed bij Gerard. Maar keren op de snelweg gaat niet, nooit niet. Dus toch de eerste de beste afslag gepakt en weer terug naar Pitlochry en een route 7 aanduiding gevolg vanaf de uitgang van de camping waar we vandaan kwamen. Het was wel weer een weg met veel, heel veel klimmenen en weinig dalen, zeker in het eerste deel van de dag. Aan het eind van de weg moestenwe route 7 loslaten op weg naar Aberfeldy, ofwel de John  Dewar’s World of Whisky. De rondleiding kregen we gratis. Eerst kregen we een filmpje te zien. Vervolgens kregen we een soort i-pad om door het museum van Dewar geschiedenis heen te gaan. Het was een mooie ervaring met name ook omdat er een Nederlandse versie was voor Gerard. Na het museum hebben kregen we de rondleiding gedaan en ook hier doen the bepaalde handelingen anders dan andere destilleerderijen. Het was een weer een mooie ervaring. Als je ooit zelf naar Schotland komt moet je deze zeker bezoeken. Hoe mooi en gezellig het ook was we hadden nog een missie. De fietsen weer opgepakt gingen we door Aberfeldy op zoek naar de A826 richting Crieff. Had ik dat maar nooit gedaan. Wat een beklimming zeg. Het duurde zeker 20 min. voordat we boven waren. Maar de panorama is dan toch maar weer de moeite waard. Onderweg komen toch veel aangereden fazanten, konijnen, vogels en af en toe een hertje tegen langs de kant van de weg. Bij Grieff heb je dan The Famous Grouse experians, ofwel The Glenturret Distillery. Het is een kleine destilleerderij met maar 1 washstill en 1 potstill met een jaarlijkse output van 120.000 liters. We kwamen precies op tijd en konden gelijk aansluiten bij de rondleiding ook deze was gratis voor ons. Allemaal donaties voor het kankerfonds.  Een klein gedeelte van hun productie, ongeveer 10%, is voor blending in The Famous Grouse, de rest is single malt. Het bezoeken van destilleerderijen was voor die dag gedaan. Nu nog een slaapplaats vinden. Dat moet toch niet zo moeilijk zijn in een redelijke plaats als Grieff. Maar niets is minder waar. We zochten diverse B&B’s op maar deze hadden geen kamer meer beschikbaar. Dan maar verder rijden, naar Auchterarder. We kwamen onderweg geen b&b tegen. Op een gegeven moment zag ik een mevrouw aan de andere kant van een tuinmuur lopen en sprak haar aan met de vraag of ze misschien een b&b wist in de stad. Ze wist me te vertellen dat er diverse b&b’s waren in de stad, maar ook dat er een bruiloft was in het Gleneagles Hotel en dat het toch wel druk zal zijn. Ze moest aan mijn gezicht gezien hebben dat ik een beetje vertwijfeld was want ze zei dat ze zelf nog wel een lodge had staan die we konden gebruiken en of we dat wilde. Ik zei uiteraard ja. Maar mijn god, wat een prachtig huis met een aanbouw en een tuin van diverse hectare. De lodge die wij aangeboden kregen had een keuken annex zitkamer, 2 slaapkamers en een badkamer, wat een luxe voor ons. Ontzettend aardige heer en vrouw des huises. Na onze douche en omkleden gingen we nog wat eten. De rest vertel ik morgen wel.