Maand: juni 2017

Het is weer goed om thuis te zijn. Het is mooi om de love of your live in de armen te kunnen sluiten. Het is weer heerlijk om een rondje te gaan golfen of om de tuin op te knappen en andere zaken te regelen. Maar het is ook heel goed om de 4 weken in BONNIE SCOTLAND te analyseren aan de hand van de vele bonnen die ik mee terug gebracht heb. Ik blijf een boekhouder. De meer dan duizend foto,s moet ik nog nader inspecteren. We hebben in die vier weken 2000 km afgelegd. We hebben 40 whisky gerelateerde entiteiten bezocht. 16 nachten hebben we in de tent geslapen, waarvan 8 op een echte camping. Maar wat niet te beschrijven valt is de beleving van een fantastische afdaling met volle bepakking na een loodzware klim. Snelheden van tegen de 75 km/u was zeker geen uitzondering. Het gegeven dat je ook door gebieden rijd waar schapen en koeien grazen en midden op de weg kunnen staan. De cattle grids. De vele hekken die je open en dicht moet doen. Het allermooiste is het ontmoeten van de heel veel onbekende mensen, zoals de b&b eigenaren, sommige mensen op een camping die ook een verhaal te vertellen hebben, de eigenaresse van de camping bij Annan die £ 5,– terug gaf als donatie met ook een verhaal over kanker. En zo kan ik wel doorgaan, maar dat doe ik. De volgende keer. Nu nog wat impressies die boekdelen schrijven. 

Zaterdag 3 juni. Wat een ergernis om bij de ferry te komen gisteren. Buiten de Newcastle rand gemeenten valt het al niet mee, maar dan weet je in elk geval nog welke richting je heen moet. Google maps geeft je op de fiets de meest fantastische routes aan van snelweg tot karrespoor. We hadden afgesproken dat we de snelweg zouden vermijden en daardoor kwamen we regelmatig in situaties terecht waardoor we de weg/richting helemaal kwijt waren. Daardoor hebben we 2 keer zoveel km’s gemaakt dan volgens google maps zou moeten en doen we er 4 uren over ipv 2 uur. Het inchecken ging vrij vlot. Ik hoefde alleen het mailtje te laten lezen op mijn Samsung en de vrouw achter het loket kon aan de slag met het uitprinten van de diverse kaartjes. Ik bestelde er in elk geval het ontbijt er nog bij. Eenmaal op de boot en de fietsen vast  gesjort te hebben konden we ons gaan douchen en omkleden. Vervolgens het thuisfront laten weten dat we op de boot zaten en dus niet hebben gemist. Gerard ging daarna nog even rusten rn ik ging naar het dek. Eenmaal op een stoel gezeten viel ook ik ondanks de herrie van de vele passagiers in slaap. Voordat ik naar het dek was gelopen had ik nog even gereserveerd voor het dinerbuffet. Dat was pas om 20:30 uur. Zodoende hadden we tijd genoeg om even een pilsje te pakken en te luisteren naar het zingen van diverse artiesten. Het buffet aan boord is erg gevarieerd en voor elk wat wils, van vissticks tot kreeft, diverse vlees soorten, gevarieerd rijst, gevarieerde bereiding van aardappelen etc etc etc te veel om op te noemen. We hebben ons dan ook flink laten gelden. Gerard zei dat hij nog een keer langs het buffet ging en kwam terug met een frietje mayonaise en twee toetjes, aardbei en chocolade mouse. De rest van de avond hebben we genoten van een paar pilsjes en de zang van een troubadour die Ierse liederen zong a la the Dubliners en liedjes jaren 60 en 70. Voor ons gevoel gingen we pas om 12 uur naar bed maar in werkelijkheid was het 01:00 uur. We werden pas om 07:45 wakker. Gerard zei, dan slaan we het ontbijt maar over, waarop ik hem vertelde dat er al voor betaald was. Na het ontbijt reste ons niets anders dan voor de laatste keer de tassen goed in te pakken en naar de fietsen te gaan. Om even voor 10:00 uur stapten we van de boot en waren door de douane heen en stonden we weer op Nederlandse bodem.  We hebben samen een prachtig mooi avontuur beleeft, veel gezien, veel gedaan, veel afgezien, gelachen, veel whisky geroken en geproefd en vooral heel veel mooie mensen ontmoet. Ik dank u allen ook namens Gerard voor het volgen van de site, via facebook en/of linkedIn. De site wordt NIET eerder gesloten dan in het najaar. Er komen nog berichten op maar niet meer dagelijks. Zo tot ziens. Dag.

Vrijdag 2 juni. Gisteren middag hebben we niet veel gedaan om de benen te sparen voor de laatste etappe. Tijdens het ontbijt hadden we van een van de medewerksters gehoord dat het eetcafe om 16:30 dicht gaat. En dat kan ik me ook wel voorstellen, het is er een constante stroom van komende en gaande mensen. Bij mooie dagen staat men zelfs tot buiten in de rij! Wij vroegen ons dan ook af wat doen we dan vanavond voor eten. Tijdens onze strandwandeling kwamen we de landlady tegen die de hond aan het uitlaten was op het strand, en vroegen haar wat de mogelijkheden waren. Het was geen enkel probleem als we rond 18:00 uur aan het keukenraam zouden kloppen deed ze de deur weer open voor ons. En zo kwamen we toch aan ons avond eten. Er speelde zich ook nog iets anders af in het cafe. De man van Kate, Duncan vecht al 3 jaar tegen de aanleg van een dagbouw mijn voor steenkool in de mooie natuur en duinen van Cresswell en hij heeft het al zo ver gebracht dat het rechtzaak is geworden. Gisteren was de eerste dag van de zitting en er volgen er nog 12. Vanwegen deze zaak logeerde er ook nog een advocaat en een post master law student in bij Kate en Duncan en zij kwamen pas terug van de eerste dat toen wij aan het eten waren. Duncan is zelf zeer positief over de uiteindelijke beslissing. Het maakte ook deze avond toch weer gezellig, we zijn tot 22:00 uur blijven hangen. Van Dubcan nsmen we alvast afscheid want die zouden we niet meer zien aangezien ze weer vroeg op pad moesten voor de tweede zittingsdag. Kate zouden we nog zien tijdens het ontbijt. En zo geschiede. ‘S-morgens vroeg was het begonnen met regenen, niet hard maar je word er wel nat van, ik hoorde het tik tik tik tik op het zeildoek van de tent in vroege uurtjes en het hield niet meer op. Om ons te wassen in de toilet bij Kate namen we alleen het hoogst noodzakelijke mee. De rest lieten we in de tent achter want het is droog in de tent. Bij binnenkomst in het cafe, waar het niet druk was vanwege het druilerige weer, vroeg Kate of ik me wilde douchen en dat wilde ik zeer zeker voor Gerard hoefde het niet zo. Daarna voelde ik me weer fris en fruitig. Het wild camperen is leuk maar heeft zo ook zijn nadelen. Na het ontbijt gingen we terug naar de tent om deze af te breken en alles weer fatsoenlijk te verpakken en op de fietsen te laden. Het campeer plekje hebben we weer schoon achter ons gelaten. Nog even bij Kate langs om te bedanken voor de goede zorgen en om 10:00 uur waren we op pad richting North Shields. Volgens de kaart en google earth niet meet dan 23 mile, 35 km en we zouden er 2 uur over doen. Het zijn er 55 km geworden en 4 uren. Het eerste uur ging goed maar toen we eenmaal in de bewoonde wereld kwamen was er aan alle systemen geen touw aan vast te knopen. We zaten constant van de lijn af die google earth ons had gegeven. We hebben weer op de meest bizarre paden gefietst. Ons geluk was de tijd die we hadden. Om 14:00 uur waren we dan uiteindelijk bij de docks uitgekomen. Even douchen op de boot , het thuisfront bellen dat we op de boot zitten en om 17:00 uur voer de boot uit.

Donderdag 1juni. Door het grote aantal km’s en het relatieve late tijdstip gisteren begon ik een beetje knorrig te worden. Met andere woorden, ik had het voor die dag wel gehad. Zoals ik gisteren vertelde zijn veel caravan parken inderdaad alleen voor stacaravans die je kunt huren en of kopen en niet voor tenten. De enige optie die we namen is dat we richting Newcastle bleven rijden. Op een gegeven moment reden we langs een cafe, The Drift Cafe en het bleek volgens een bordje aan de buitenkant gesloten te zijn. Closed. Gerard zag dat bordje en reed door. Ik had zelf nog een paar mensen zien zitten en ging vragen of ze werkelijk gesloten waren. Een heer deed de deur open, en ik vroeg hem of het nog open of dicht was. Het was inderdaad dicht maar wij mochten toch binnen komen en we konden nog te eten krijgen. Gerard was doorgereden en ik riep hem zo hard als ik kon maar dat hielp niet. Dan maar op hem wachten tot hij terug keerde, wat hij deed. We kregen te eten en te drinken zodat de inwendige mens weer gesterkt was. Maar nu nog een slaapplaats vinden ook daarin werden we geholpen door Kate Lawrence and husband. Zij wezen ons op een perfect plaatsje midden in de duinen nog geen 50 meter van het strand af. Met andere woorden, we sliepen rough. Het was ook fijn dat we het cafe tot 22:00 uur als ons huiskamer konden beschouwen. Na het betalen van de rekening kregen we £ 10,– terug voor het fonds. Mooi hè.  Na tienen hebben we in het schemer de tent opgezet hetgeen met de inmiddels opgedane ervaring zo stond. Waar wij stonden met de tent stonden nog meer rough kampeerders.  In de vroege ochtend van 05:00 uur hoorde ik geritsel, Gerard ging eruit, ik dacht die gaat een duik nemen in zee, maar nee. Hij maakte een mooie video van de vroege ochtend en dook daarna weer zijn slaapzak in. Om 08:00 uur rolde we uit de slaapzak en gingen even naar strand. The Drift Café was om 08:30 geopend voor het ontbijt. We gingen vandaag niet fietsen en trokken normale mensen kleren aan. Tevens hebben we afgesproken dat we de tent ook de laatste nacht hier zouden laten staat.  Daarmee hebben we toch 13 keer in de tent doorgebracht waarvan 6 niet op een camping. Een mooi resultaat denk ik. In de ochtend hebben we een mooie rotswandeling langs de zee gemaakt om met lunchtijd weer in The Drift Cafe binnen te vallen. Na de lunch hebben we niet veel meer gedaan dan een beetje geluierd in de zon. Gerard sliep nog wat in de tent. Nu zitten we weer in het cafe om te eten. Het vervolg komt morgen weer. Tot morgen.