We verlaten de hooglanden

Zondag 28 mei. We waren gisteren aangeland in een prachtig estate van John en Barbara Weir waar we hebben geslapen in hun aangebouwde lodge. Na het ontbijt, wat we zelf konden klaarmaken in de keuken van boodschappen die we de avond van te voren hadden gekocht bij de co-op, gingen we inpakken. De fietsen hadden ook een slaapplaats in de garage. De fietsen opladen was onder tussen zo routine geworden dat we snel weer klaar stonden om te vertrekken van deze aardige mensen. Na een aantal gegevens te hebben uitgewisseld en foto’s gemaakt te hebben met elkaars i-pad/i-phone waren we weer op weg. Deze keer naar de Tullibardine Distillery. Barbara Weir had mij de weg uitgelegd er naartoe. Maar ik moest zonodig weer verkeerd rijden. Bij navraag aan een automobilist keerden we weer om naar de rotonde waar ik de verkeerde afslag had genomen. Deze km’s voerde ons langs de onmetelijke greens van Gleneagles, venue of the Rider Cup in 2014. Onderweg werden we ingehaald door een dame op een racefiets en aan haar nogmaals gevraagd ter bevestiging of we goed zaten voor de destilleerderij. Met haar bevestiging reden we vrolijk verder en kwamen we uit bij Tullibardine. Een mooie geschiedenis met heel veel up en downs. Het was een brouwerij vanaf 1488 en werd pas een destilleerderij in 1940. Het is een kleine compacte destilleerderij en produceren het hele jaar door behalve 2 weken in de zomer en 2 weken met kerst. We kregen twee flesjes water mee voor onderweg en een duwtje in de goede richting voor Dunfermline. Maar ja, als je Dunfermline naderd dan weet je ook dat je zeker de hooglanden verlaten hebt. Voor mijn fiets is dat zeker een goede zaak want het midden blad aan de voorkant is volgens Gerard versleten. Ik kan mijn krachten er niet meer op kwijt zonder dat de ketting overslaat. Goed, Dunfermline verlaten en op naar firth of forth bridge om naar Edinburgh te geraken. Nou dat viel niet mee. We reden aan de goede kant van de weg staan we in eens voor een hek. Blijkt die kant afgesloten te zijn. Gerard laat zich niet zomaar afschrikken en opend het hek. We hadden de hele brug voor ons zelf. Met een een onbelemmerd uitzicht op de railway bridge. En dan komt de andere kant en zit ook daar een hek. Deze gaat niet open. Gelukkig zat er een klein poortje in een hek waar we doorheen konden. Eerst wat bananen opgegeten om de kar van Gerard wat lichter te maken en we vonden fietsroute 1 om te volgen richting Edinburgh. Na nog een aantal km’s gereden te hebben dachten we een steak te gaan eten maar dan hadden we 1,5 uur moeten wachten voor een tafel. Niet dus. Na nog een aantal km’s zagen we een leuk uitziende eetgelegenheid. Het was er dan ook gezellig druk. Het was voor de eerste keer dat Gerard zijn bord niet leeg kon eten, zoveel als het was. Ik had haggis, neaps and mash. Voor de zoveelste keer was het zoeken naar een slaapplaats een plaag, zelfs in het stedelijke gebied van Edinburgh. Maar zoals altijd vinden we wel iets. Morgen nemen we een rustdag omdat we nog maar 160 km van Newcastle afzitten en Edinburgh een hele mooie stad is. Tot morgen.